Ik koos The Sinner and the Scholar heel spontaan vanwege de cover. Geen ingewikkelde verwachtingen, gewoon beginnen. Het boek wist meteen mijn aandacht te trekken: het begon lekker bloederig en liet direct zien wat voor verhaal ik in handen had.
Wat voor mij het beste werkte, was de combinatie van kerk, zonde, een hoofdpersoon die als killer werkt en demonen die er ook echt als demonen uitzien. Gesmolten huid, rottende stukken en vormen waar je liever niet te lang naar kijkt. Heerlijk. Het boek gaf genoeg details om mijn hoofd zelf de rest van het vieze plaatje te laten maken.
Ook de wereld vond ik interessant. Je merkt dat er meer speelt dan wat je op dat moment te zien krijgt, zonder dat het boek voortdurend met overduidelijke voorbodes staat te zwaaien. Daardoor bleef ik nieuwsgierig naar de grotere verhaallijn.
De romance begon goed. De spanning en het flirten waren leuk, maar zodra het serieuzer werd, ging het voor mij te snel. Ze gedroegen zich soms alsof ze elkaar al jaren kenden, terwijl dat niet zo voelde. Ook dwaalden hun gedachten tijdens intieme momenten regelmatig af naar al hun problemen. Behoorlijke moodkiller, lijkt mij. Naarmate de romance meer ruimte kreeg, verdwenen de hoofdpersoon en de wereld die ik juist interessant vond iets te veel naar de achtergrond. En de zwarte humor? Die had met al dat bloed en die rottende demonen best nog wat zwarter gemogen.