Pink Ink had me in het begin echt meteen. De combinatie van donker en grappig werkte voor mij heel goed. De MMC is behoorlijk obsessief, maar juist zijn donkere humor maakte hem leuk. Er zaten stukken in waar ik echt om heb moeten lachen, en dat is uiteindelijk ook wat ik het meest van het boek onthoud.
Later begon de FMC me meer te irriteren. Niet eens zozeer door wat ze deed, maar doordat dezelfde gedachten en interne discussie steeds terugkwamen terwijl er ondertussen genoeg om haar heen gebeurde. Op een gegeven moment dacht ik vooral: ja, dat weten we nu wel.
En toen kwam het einde. Zonder te verklappen wat er gebeurt: daar had voor mij echt meer in gezeten. Na alles wat eraan voorafging voelde het wat veilig — misschien zelfs een beetje laf. Ik had blijkbaar gewoon gehoopt op wat meer woede, wraak en chaos. Dat zegt waarschijnlijk net zoveel over mijn smaak als over het boek, haha.