Ik heb behoorlijk wat op Emma gemopperd. Vooral omdat ze ervan overtuigd is dat ze andere mensen zo goed kent dat zij wel kan bepalen wie bij wie past. Daar zit iets liefs in, maar bij Emma voelde het voor mij vaak vooral als: ik weet het beter. En ondertussen wilde ik haar soms gewoon even door elkaar schudden. Meid, waar bemoei je je mee?
Juist daardoor vond ik het interessant dat ze zelf zo weinig ziet van wat er vlak voor haar neus gebeurt. Ze is druk met het liefdesleven van anderen, terwijl ze naar mijn gevoel vooral eens naar zichzelf zou moeten kijken. De slow burn met Mr. Knightley bleef uiteindelijk veel sterker hangen dan ik vooraf had verwacht.
Dus ja, Emma heeft me geïrriteerd. Flink ook. Maar ze bleef wel interessant genoeg om over na te denken. Dat zegt waarschijnlijk genoeg.