Het verhaal wordt verteld door brieven en dagboeken. Ik had verwacht dat een boek uit 1897 misschien wat lastig zou lezen, maar dat viel me eigenlijk heel erg mee.
Jonathan vond ik in het boek best naïef. Hij krijgt waarschuwingen in het dorp, hoort tijdens de rit naar het kasteel van alles en zelfs de koetsier geeft hem genoeg reden om zich af te vragen waar hij in vredesnaam aan begonnen is. Maar hij negeert echt heel veel, terwijl zijn instinct hem volgens mij allang vertelt dat hij weg moet. Hij wil gewoon niet geloven dat er meer is tussen hemel en aarde.
En Dracula zelf vond ik veel interessanter dan ik had verwacht. Hij weet precies hoe hij de zaken naar zijn hand moet zetten, en dat maakte hem voor mij veel spannender dan in de film. In het boek merk je dat het gebrek aan inlevingsvermogen, gecombineerd met zijn lange leven, hem een gevaarlijke man maakt wanneer hij zijn zinnen op iets — of iemand — heeft gezet.
Mina daarentegen… daar had ik wat meer moeite mee. 😅 Ik vond haar gewoon egoïstisch. Met Lucy had ik dat niet. Ik vond het vooral zielig dat ze zo aan haar einde moest komen.