Ik begon HEX met het geweldige idee dat het vast wel mee zou vallen. Nederlandse schrijver, Nederlandse horror… dit durfde ik wel aan. Nou, nee dus.
HEX werd al vrij snel spannend. Niet omdat er bloederige dingen gebeuren — tenminste, niet alleen daarom. De heks die onderdeel lijkt te zijn van het dagelijks leven van een dorp vond ik ontzettend creepy. En dan vooral die mond! Als ik nu aan HEX denk, is dat nog steeds het eerste beeld dat terugkomt.
Wat het verhaal voor mij extra eng maakt, is hoe bizar en realistisch het aanvoelde. En als je daar iets te lang over nadenkt, wordt HEX ineens een stuk minder comfortabel.
Spanning is er zeker! Je voelt steeds dat het verhaal ergens naartoe gaat en ik móést weten wat dat was.
Het einde
Het einde is… anders. Wel goed, maar niet perfect.
Conclusie
HEX heeft mij geleerd dat “het is van een Nederlandse schrijver, dus zo eng zal het wel niet zijn” geen betrouwbare manier is om te denken.
Toch wil ik absoluut meer van Thomas Olde Heuvelt lezen. Er staan inmiddels zelfs twee andere boeken van hem op mijn lijstje.
Ik moet alleen nog even de moed verzamelen om daar aan te beginnen hahaha.