Mijn eerste gevoel bij Crescent City is nog steeds plezier. Tot dat ineens omslaat in pijn en verdriet. Vooral dat moment in de club, wanneer Bryce beseft dat er iets mis is, is me bijgebleven. Vanaf daar kreeg het verhaal voor mij een heel andere lading.
Danika en haar Pack zijn voor mij het hart van dit boek. Bryce haar eenzaamheid en alles wat ze met zich meedraagt maakten dat verlies voelbaar, maar juist daardoor werkte ook het gevonden-familiegevoel zo goed. Voor mij gaat dit boek net zo goed over leren omgaan met verlies en pijn als over alle fantasy eromheen.
En dan Hunter fucking Athalar… genoeg gezegd, haha. Maar als er uiteindelijk één herinnering aan dit boek mocht blijven, dan zou ik toch Danika kiezen. En natuurlijk: Light it up. Dit is echt zo’n boek waarbij ik heb gehuild én gelachen, en dat gebeurt bij mij niet zo snel.